یک احتمال واقعی در آینده
در شرطی نوع اول معمولاً از if به‌همراه حال ساده و سپس will به‌همراه شکل پایهٔ فعل استفاده می‌شود. زمانی از این ساختار استفاده کنید که گوینده شرط را یک احتمال واقعی بداند. حال ساده در بخش if می‌تواند به آینده اشاره کند.
If the workshop finishes early, we will visit the library. We will send the report if the data arrives today.
یک موقعیت فرضی
در شرطی نوع دوم معمولاً از if به‌همراه گذشتهٔ ساده و سپس would به‌همراه شکل پایهٔ فعل استفاده می‌شود. این ساختار موقعیتی فرضی یا کم‌احتمال را در حال یا آینده بیان می‌کند. شکل گذشته فاصله از واقعیت را نشان می‌دهد و لزوماً به زمان گذشته اشاره ندارد. در جمله‌های فرضی رسمی می‌توان were را با همهٔ فاعل‌ها به کار برد.
If I had more free time, I would join the debate club. If I were the course leader, I would offer a weekly question session.
ابتدا معنا را انتخاب کنید
هر دو الگوی شرطی می‌توانند از نظر دستوری درست باشند، اما نگاه متفاوتی به موقعیت دارند. عبارت If I get the grant دریافت کمک‌هزینه را احتمالی واقعی نشان می‌دهد. عبارت If I got the grant گوینده را در یک موقعیت فرضی قرار می‌دهد. در این الگوهای معمول، will یا would را در بخش نتیجه بیاورید، نه بلافاصله پس از if.
Real possibility: If I receive an offer, I will reply this week. Imagined situation: If I received two offers, I would compare the course content.
درک خود را بررسی کنید.
برای هر پرسش یک پاسخ انتخاب کنید. پس از پایان، توضیح‌ها را می‌بینید.