۱. نقطهٔ شروع قابل‌استفاده ثبت کنید
یک نمونهٔ رسمی و به‌روز انتخاب و بدون دیدن پاسخ‌ها تکمیل کنید. منبع، تاریخ، زمان صرف‌شده و بخش‌های ناتمام را ثبت کنید. در نوشتن و صحبت‌کردن، پاسخ را نگه دارید و به خودتان نمرهٔ بی‌پشتوانه ندهید. مشخص کنید مشکل از دانش زبان، درک تکلیف یا فشار زمان بوده است؛ هرکدام گام بعدی متفاوتی می‌خواهد.
۲. مطالعه را در هفتهٔ واقعی خود جا دهید
زمان‌هایی را فهرست کنید که در کنار کار، درس و تعهدات خانوادگی واقعاً می‌توانید حفظ کنید. با چهار نوبت قابل‌انجام و یک نوبت مرور شروع کنید. برای هر نوبت خروجی تعیین کنید: یک بند اصلاح‌شده، مجموعه‌ای از پاسخ‌های توضیح‌داده‌شده یا یک ضبط بازبینی‌شده. برای روزی که برنامه به‌هم می‌ریزد تکلیف ساده‌تری آماده داشته باشید.
۳. به هر نوبت ساختار ساده بدهید
یک نوبت تمرین ۴۰ دقیقه‌ای امتحان کنید: پنج دقیقه یادآوری کار قبلی، بیست دقیقه یک تکلیف مشخص، ده دقیقه بررسی استدلال پاسخ و پنج دقیقه برنامه‌ریزی تلاش بعدی. این زمان‌ها پیشنهاد مطالعه‌اند، نه زمان رسمی آزمون. هنگام یادآوری پاسخ‌نامه را ببندید. اگر مرور همیشه زمان بیشتری می‌خواهد، تعداد سؤال‌های تازه را کم کنید.
۴. خطا را به دستور تمرین تبدیل کنید
چهار ستون بسازید: تکلیف، خطا، شاهد پاسخ درست و اقدام بعدی. به‌جای «شنیدنم ضعیف است» بنویسید «تضاد پس از however را نفهمیدم؛ جمله را دوباره بشنوم و خلاصه کنم». روز دیگری بدون دیدن پاسخ به خطا برگردید. اگر مستقل توضیحش می‌دهید، تکلیف تازه‌ای از همان نوع انجام دهید.
۵. تمرین ضعف‌ها را با تمرین کامل همراه کنید
برای ضعف‌های تکراری وقت متمرکز بگذارید، اما همهٔ مهارت‌های لازم را در برنامهٔ هفتگی نگه دارید. پس از فهم دستورها، یک بخش زمان‌دار اضافه کنید و در زمان مناسب نمونهٔ رسمی کامل انجام دهید. شرایط را ثابت نگه دارید تا مقایسه معنا داشته باشد. تکرار برگهٔ آشنا از حافظه را مرور ثبت کنید، نه شاهد تازهٔ آمادگی.
۶. برنامه را مرور کنید و یک تغییر بدهید
در پایان هفته خروجی‌های انجام‌شده را با برنامه مقایسه کنید و سه نوع خطای پرتکرار را بخوانید. برای هفتهٔ بعد یک تغییر انتخاب کنید: نوبت کوتاه‌تر، مرور هدفمند دستور زبان یا بازخورد بر یک مهارت گفتاری. استراحت و حجم کار واقع‌بینانه را حفظ کنید. اگر یک روز از دست رفت، از نوبت بعدی ادامه دهید و همهٔ تکالیف را دو برابر نکنید.